Ram sudana garu visit to children education centre on 2sept,2026

వాళ్లకు దయ కాదు… ఒక అవకాశం చాలు

ఒక సందర్శన నేర్పిన గొప్ప పాఠం

“ఒక పిల్లవాడు చదవలేకపోతే అది అతని వైఫల్యమా? లేక మన సమాజం వైఫల్యమా?”

సెప్టెంబర్ 2న శ్రీ రామ్ సుధానా గారు తన బంధువు శ్రీ ప్రసాద్ గారితో కలిసి పోరంకిలోని లిటిల్ హోప్ ట్రస్ట్ మరియు ఆదర్శా ఎడ్యుకేషన్ సెంటర్స్ ఆధ్వర్యంలో చదువుకుంటున్న పిల్లలను కలుసుకుని, వారి కుటుంబాలను కూడా సందర్శించారు. ఈ పర్యటన ద్వారా సమాజంలో అత్యంత వెనుకబడిన కుటుంబాల జీవన పరిస్థితులను దగ్గరగా చూసే అవకాశం లభించింది.

సమాధులు దొడ్డిలో నివసిస్తున్న యానాది కుటుంబాలు ఇప్పటికీ వేటాడటం, పొలాల్లో ఎలుకలు పట్టడం, చెత్త సేకరించడం వంటి పనుల ద్వారా జీవనం సాగిస్తున్నాయి. అభివృద్ధి గురించి మనం మాట్లాడుతున్న ఈ కాలంలో కూడా వారు ఇంకా విద్య, ఆరోగ్యం, ఉపాధి అవకాశాలకు దూరంగానే ఉన్నారు.

సందర్శన సందర్భంగా రామ్ సుధానా గారు లిటిల్ హోప్ ట్రస్ట్ పేరు ముద్రించిన 500 నోటుబుక్స్‌ను పిల్లలకు బహూకరించారు. ఆ నోటుబుక్స్‌పై డాక్టర్ బి.ఆర్. అంబేద్కర్, మహాత్మా గాంధీ, జవహర్‌లాల్ నెహ్రూ, నేతాజీ సుభాష్ చంద్రబోస్ చిత్రాలు ముద్రించబడ్డాయి.

పిల్లలను ఉద్దేశించి మాట్లాడుతూ, మహనీయుల జీవితాలను ఆదర్శంగా తీసుకోవాలని ఆయన సూచించారు. గాంధీజీ నుంచి శాంతి, అంబేద్కర్ గారి నుంచి విద్యపై పట్టుదల, నేతాజీ నుంచి ధైర్యం, నెహ్రూ గారి నుంచి దేశభక్తి మరియు సేవాభావం నేర్చుకోవాలని చెప్పారు. ఈ నోటుబుక్స్ కేవలం చదువు కోసం మాత్రమే కాకుండా, ప్రతిరోజూ పిల్లలకు స్ఫూర్తినిచ్చే సాధనాలుగా ఉండాలని ఆకాంక్షించారు.

ఈ సందర్భంగా శ్రీ ప్రసాద్ గారు కూడా పిల్లలతో మాట్లాడారు. రామ్ సుధానా గారి చిన్ననాటి కృషిని ఉదాహరణగా చెబుతూ, “జ్వరం వచ్చిన రోజుల్లో కూడా హోంవర్క్ పూర్తి చేయకుండా ఆయన నిద్రపోయేవారు కాదు. క్రమశిక్షణ, కృషి, పట్టుదల వల్లనే ఈరోజు విదేశాల్లో ఉన్నత స్థాయిలో ఉన్నారు” అని చెప్పారు. విజయానికి రహస్యం కేవలం కష్టపడి పనిచేయడమేనని పిల్లలను ప్రోత్సహించారు.

సందర్శనలో కొన్ని ఆశాజనకమైన విషయాలు కూడా కనిపించాయి. పిల్లలు తెలుగుతో పాటు ఇంగ్లీషులో కూడా ప్రతిజ్ఞ చెబుతున్నారు. “వందే మాతరం”, “జనగణమన” గీతాలను ఉత్సాహంగా ఆలపించారు. కొంతమంది పిల్లలు తమ పేరు, తరగతి, కుటుంబ వివరాలను ఇంగ్లీషులో పరిచయం చేసుకోగలుగుతున్నారు. “నేను పోలీస్ అవుతాను”, “నేను టీచర్ అవుతాను” వంటి కలలను వ్యక్తపరుస్తున్నారు. ఇది వారిలో పెరుగుతున్న ఆత్మవిశ్వాసానికి నిదర్శనం.

అయితే విద్యాపరంగా పరిస్థితి ఇంకా ఆందోళనకరంగానే ఉంది. మొత్తం 38 మంది పిల్లలలో కొద్దిమంది మాత్రమే సరిగా చదవడం, రాయడం చేయగలుగుతున్నారు. మిగిలిన పిల్లలు కథల పుస్తకాలలోని బొమ్మలను చూసి కథను ఊహించగలుగుతున్నారు కానీ చదవలేకపోతున్నారు. ఇది తరతరాలుగా విద్యకు దూరంగా ఉన్న సమాజాల వాస్తవ పరిస్థితిని తెలియజేస్తోంది.

పిల్లల్లో పఠన అలవాటు పెంచేందుకు కథల పుస్తకాలు అందుబాటులో ఉంచినప్పటికీ, వాటిని చదివే సామర్థ్యాన్ని పెంపొందించడానికి మరింత ప్రత్యేక శిక్షణ అవసరమని స్పష్టమైంది.

ఈ ప్రాంతంలో ట్యూషన్ నిర్వహణ కూడా ఒక పెద్ద సవాలుగా మారింది. పిల్లలు చదువుకునేందుకు అద్దె ఇంటిని తీసుకున్నప్పటికీ, స్థానిక ఒత్తిళ్ల కారణంగా ఆ ఇంటిని ఖాళీ చేయాల్సి వచ్చింది. అడ్వాన్స్ డబ్బు కూడా తిరిగి రాలేదు. ప్రస్తుతం ట్యూషన్ బహిరంగ ప్రదేశంలో నిర్వహిస్తున్నారు. వర్షం వచ్చినా, ఎండ ఎక్కువైనా తరగతులు నిర్వహించడం కష్టమవుతోంది.

పిల్లలు పాఠశాలకు వెళ్లేందుకు ఆటో సౌకర్యం కల్పించబడింది. అయితే ప్రతి నెలా దాని ఖర్చును భరించడం కూడా ఒక సవాలుగా మారుతోంది.

సామాజిక సమస్యలు కూడా వారి విద్యకు అడ్డంకిగా నిలుస్తున్నాయి. కొందరు పిల్లలు తమ చిన్న తమ్ముళ్లు, చెల్లెళ్లను చూసుకోవాల్సి వస్తోంది. కుటుంబ బాధ్యతలు చిన్న వయస్సులోనే వారి భుజాలపై పడుతున్నాయి. చర్మవ్యాధులు, పోషకాహార లోపం, సీజనల్ జ్వరాలు, బాల్య వివాహాలు వంటి సమస్యలు ఇంకా కనిపిస్తున్నాయి.

అత్యంత బాధాకరమైన విషయం ఆకలి. కొంతమంది పిల్లలకు సరిపడా ఆహారం కూడా అందడం లేదు. సరైన దుస్తులు, లోదుస్తులు లేని పరిస్థితులు ఉన్నాయి. ఇటువంటి పరిస్థితుల్లో చదువుపై దృష్టి పెట్టడం వారికి చాలా కష్టం.

ఈ సందర్శన ఒక విషయాన్ని స్పష్టంగా తెలియజేసింది. ఈ పిల్లలలో సామర్థ్యం ఉంది. నేర్చుకోవాలనే ఆసక్తి ఉంది. కలలు ఉన్నాయి. కానీ వారికి అవకాశాలు, వనరులు, మార్గదర్శకత్వం చాలా తక్కువగా ఉన్నాయి.

ఈ పిల్లలకు అత్యవసరంగా అవసరమైనవి:

* ప్రశాంతంగా చదువుకునేందుకు ఒక శాశ్వత విద్యా కేంద్రం

* చదవడం, రాయడం నేర్పించే ప్రత్యేక బ్రిడ్జ్ ఎడ్యుకేషన్ కార్యక్రమం

* ఒక సహాయ ఉపాధ్యాయుడు

* నోటుబుక్స్, కథల పుస్తకాలు, విద్యా సామగ్రి మరియు ఆటవస్తువులు

ఈ పిల్లలను చూసినప్పుడు మనం కొన్ని ప్రశ్నలు వేసుకోవాలి.

పిల్లలు బడికి వెళ్లడం మాత్రమే సరిపోతుందా? లేక వారు నిజంగా నేర్చుకుంటున్నారా?

ఆకలి మరియు పేదరికం పిల్లల విద్యపై ఎంత ప్రభావం చూపుతున్నాయి?

సమాన అవకాశాలు లభిస్తే ఈ పిల్లలు ఎంత దూరం వెళ్లగలరు?

వారి భవిష్యత్తు కోసం మనం ఈరోజు ఏమి చేస్తున్నాం?

సమాజంలోని బలహీన వర్గాలను పైకి లేపడం ఒక్క సంస్థ బాధ్యత కాదు. అది మనందరి బాధ్యత.

“ఈ పిల్లలకు దయ అవసరం లేదు; అవకాశం అవసరం. అవకాశం లభిస్తే వారు కూడా సమాజంలో గౌరవప్రదమైన స్థానం సంపాదించగలరు.”

sharing food as usual